80 χρόνια μετά το κραχ

Ογδόντα χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από το χρηματιστηριακό κραχ με επακόλουθο την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 30. Ο κίνδυνος να οδηγηθεί και σήμερα η παγκόσμια οικονομία σε μία αντίστοιχη ύφεση εξακολουθεί να είναι υπαρκτός...

Ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό της κρίσης του 30 με τη σημερινή είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις μιλούμε για φαινόμενα παγκόσμιας κλίμακας. Αυτό είναι που τις διαφοροποιεί από άλλες χρηματοπιστωτικές κρίσεις που έχουν συχνά τοπικό χαρακτήρα, περιορίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές και μεμονωμένες αγορές. Ο Μάνφρεντ Γέγκερ, οικονομολόγος στο Ινστιτούτο Γερμανικής Οικονομίας στην Κολωνία, διαπιστώνει ότι οι δύο περιπτώσεις μοιάζουν «στο βαθμό που τα ελλείμματα είναι μεγάλα». Δηλαδή γίνονται «επενδύσεις με δανεικά». Αυτό έχει σα συνέπεια να προκαλείται στενότητα, αν οι επενδύσεις δεν αποδώσουν. Δεν μπορούν να αποπληρωθούν τα χρέη και αυτό με τη σειρά του τροφοδοτεί νέο κύκλο απωλειών.



Κατά τη γνώμη του Μ. Γιέγκερ αυτή τη φορά υπήρξε έγκαιρη παρέμβαση της πολιτικής ηγεσίας που διδάχθηκε από τα λάθη του παρελθόντος και της μεγάλης κρίσης του 30. Τότε αφετηρία ήταν το χρηματιστηριακό κραχ της "μαύρης Τρίτης", 29 Οκτωβρίου του 1929. Τις συνέπειες του κραχ στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης βίωσαν οι Αμερικανοί χρόνια αργότερα. Το 1932 ένας στους τέσσερις έμεινε άνεργος. «Τότε πάρθηκαν μέτρα έντονου προστατευτισμού. Τέτοια μέτρα δεν έχουμε σήμερα, ευτυχώς, και ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσουμε να μην έχουμε. Τότε η μείωση των εξαγωγών και του εμπορίου τροφοδότησε την κρίση και επιμήκυνε τη διάρκειά της", λέει ο Μάνφρεντ Γκέγκερ.



Σήμερα όλα δείχνουν ότι το παγκόσμιο εμπόριο βγαίνει πιο εύκολα από τη στενωπό και αυτό για τους ειδικούς είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Επιπρόσθετα στη σημερινή κρίση ακολουθείται μια διαφορετική χρηματοπιστωτική πολιτική.



Τότε είχαμε σημαντική αύξηση των επιτοκίων που είχε σα συνέπεια να στεγνώσει η αγορά. Αυτή τη φορά οι Κεντρικές Τράπεζες αντέδρασαν διαφορετικά. Έριξαν επιπρόσθετα ρευστό στην αγορά και αυτό οδήγησε σε σταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος", λέει ο οικονομολόγος του Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας. Οι ειδήμονες λοιπόν ευελπιστούν ότι δεν θα διακοπεί η τροφοδοσία των επιχειρήσεων. Αν όμως περιοριστεί η ρευστότητα το επόμενο διάστημα και ανακοπεί εξαιτίας αυτού η ανάκαμψη της οικονομίας, μπορεί να οδηγηθούμε σε ύφεση.



Αυτό όμως δεν είναι και το πιο πιθανό σενάριο. Η σύγκριση λοιπόν με τη μεγάλη ύφεση είναι «εύλογη», αλλά, «την πραγματικότητα αποδίδει καλύτερα η σύγκριση με την περίπτωση της Ιαπωνίας. Η Ιαπωνία έχασε μία ολόκληρη δεκαετία, διότι μετά τη μεγάλη σοβαρή χρηματοπιστωτική αναταραχή δεν πήρε τις ενδεδειγμένες οικονομικές αποφάσεις», λέει ο Μ. Γιέγκερ.

Ζητούμενο παραμένει πως θα συγκεραστούν οι φορολογικές απαλλαγές και ο δημόσιος δανεισμός, χωρίς να εκτιναχθεί στα ύψη η ανεργία.



Πηγή: Ντόιτσε Βέλλε

Στο στόχαστρο του Συμβουλίου της Ευρώπης η Ελλάδα

Στρασβούργο, Γιάννης Παπαδημητρίου

Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που εγκαλούνται στο Συμβούλιο της Ευρώπης, επειδή δεν εφαρμόζουν τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο.



Σε 13 υποθέσεις τα κελεύσματα του Δικαστηρίου αγνοούνται, ακόμα και πέντε χρόνια μετά την έκδοση της απόφασης. Πρωταθλήτρια στην αδιαφορία απέναντι στις αποφάσεις του Στρασβούργου παραμένει βέβαια η Τουρκία, τονίζει στη Deutsche Welle ο Κύπριος βουλευτής Πανίκος Πουργουρίδης, αντιπρόεδρος στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.

«Έχει δυστυχώς (η Τουρκία) μία ιστορία στον τομέα αυτόν, να έχει πάρα πολλές αποφάσεις που παραμένουν ανεκτέλεστες. Οι δομές του τουρκικού κράτους είναι τέτοιες που δύσκολα γίνονται αλλαγές. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξουν σοβαρές τομές στη νομοθεσία και στον τρόπο που διοικείται η χώρα στο σύνολό της...»

Εδώ και δεκαετίες, Ελλάδα και Κύπρος καταγγέλουν συστηματικά την πλήρη αδιαφορία της Τουρκίας στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια και η Ελλάδα αγνοεί πολλές από τις αποφάσεις του Στρασβούργου, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούν τη μειονότητα στη Θράκη. Ο Κύπριος βουλευτής Πανίκος Πουργουρίδης συντάσσει ειδική έκθεση για τη μη εφαρμογή των αποφάσεων του Δικαστηρίου, η οποία αναμένεται να συζητηθεί τον Ιούνιο του 2010 στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.



«Η Ελλάδα που γέννησε τη Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση στα θέματα που συζητάμε», λέει ο κ. Πουργουρίδης στη Deutsche Welle. «Όταν σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφήσεις να διεξαχθούν συζητήσεις ότι υπάρχουν και πολιτικές προεκτάσεις, μοιραία θα υπάρξουν σοβαρά προβλήματα. Οφείλει η ελληνική κυβέρνηση να κατανοήσει ένα απλό πράγμα: εδώ υπάρχουν αποφάσεις των δικαστηρίων και, είτε της αρέσουν, είτε δεν της αρέσουν, οφείλει να τις υλοποιήσει...»



Τα τελευταία χρόνια η επίσημη Τουρκία παρακινεί τη μειονότητα της Θράκης να προσφύγει στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Φαίνεται ότι η τουρκική διπλωματία προσδοκά να αποκομίσει σημαντικά κέρδη από αυτές τις προσφυγές, ποντάροντας σε απροθυμία της Ελλάδας να εφαρμόσει τις μελλοντικές αποφάσεις:



«Σίγουρα υπάρχει μία παρακίνηση εκ μέρους της Τουρκίας και ενδεχομένως να υπάρξουν και άλλες αποφάσεις που δεν θα μας είναι αρεστές», εκτιμά ο Κύπριος βουλευτής. «Και ενόσω η Ελλάδα σε αυτά τα θέματα δεν ενεργεί απόλυτα ευρωπαϊκά (όταν λέω ευρωπαϊκά εννοώ να αφήσει τις οποιεσδήποτε πολιτικές σκοπιμότητες και να εφαρμόσει τις αποφάσεις του δικαστηρίου...), θα παρέχει την ευκαιρία στην Τουρκία να προπαγανδίζει, να δημιουργεί την εντύπωση ότι περίπου η κατάσταση στην Τουρκία και στην Ελλάδα είναι η ίδια. Που είναι πέρα για πέρα ανακριβές, αβάσιμο και εξωπραγματικό. Αλλά οι ξένοι δεν πρόκειται να ασχοληθούν με τις λεπτομέρειες...»



Από την έρευνα του Κύπριου βουλευτή προκύπτει ότι η Τουρκία, η Ρωσία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Ιταλία είναι οι πιο «απείθαρχες» χώρες στην εφαρμογή αποφάσεων που εκδίδει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακολουθεί η Ελλάδα μαζί με τη Μ.Βρετανία. Πάντως από το 1998 έχει τροποποιοηθεί και το καταστατικό του Δικαστηρίου, με αποτέλεσμα να διευκολύνονται, άρα και να πολλαπλασιάζονται, οι ατομικές προσφυγές στο Στρασβούργο. Μήπως αυτή η πληθώρα νέων αποφάσεων δυσχεραίνει και την άμεση εφαρμογή τους;



«Δεν είναι ο αριθμός των αποφάσεων που εμποδίζει την εφαρμογή τους», δηλώνει ο Κύπριος βουλευτής στη Deutsche Welle. «Είναι βασικά η έλλειψη πολιτικής βούλησης. Όπου υπάρχει η αναγκαία πολιτική βούληση, υπάρχουν λύσεις...»

5 βήματα που μπορούν να μας κάνουν πιο ευτυχισμένους

ΗΠΑ, Άρθρο του Jack Canfield



Μια ζωή σε αρμονία μοιάζει σήμερα σαν...

μια υπερβολική απαίτηση. Μεταξύ των οικιακών και της εργασίας, υπάρχουν μονίμως πάρα πολλά πράγματα που κάνουμε, αλλά δεν υπάρχει αρκετός χρόνος να βρεθεί εκείνη η μυθική ισορροπία.  Υπάρχει ένα μυστικό θα σας βοηθήσει να κάνετε αυτό που θέλετε ή αυτό που έχετε ανάγκη: Αποφασίστε τι θέλετε. Ηχεί τόσο απλό, αλλά εδώ είναι το πρόβλημα. Βλέπω τόσους ανθρώπους που είναι υπερβολικά πολυάσχολοι και ταυτόχρονα  αισθάνονται ανικανοποίητοι. Είναι φυσικά κουρασμένοι και βρίσκονται μακριά από όπου θα επιθυμούσαν να είναι. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή δεν έχουν χαράξει σαφώς τι θέλουν και δεν έχουν λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να φθάνουν εκεί που θέλουν. Έτσι, σπαταλούν τη ζωή τους σε ασήμαντους στόχους. 

Προκειμένου να αποκτήσετε αυτό που  θέλετε, πρέπει πρώτα να αποφασίσετε τι θέλετε. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κάνουν αυτό το πρώτο κρίσιμο βήμα, επειδή δεν μπορούν απλά να δουν πώς είναι δυνατό να αποκτηθεί τι θέλουν. Έτσι δεν αφήνονται ακόμη και να το θελήσουν.

Μην υπονομεύετε λοιπόν τον εαυτό σας.  Για εκείνους που χρειάζονται πραγματικά τη δομή για να κάνουν αυτό που θέλουν, έχω αναπτύξει 5 απλά βήματα.



Βήμα 1: Κάντε επιτέλους μεγάλα όνειρα για τον εαυτό σας 





Μην αφήνετε τον συνήγορο του εσωτερικού διαβόλου σας  να σας εμποδίζει να κάνετε μεγάλα όνειρα. Μόλις βάλετε στο μυαλό και στην καρδιά σας κάτι, υποσυνείδητα ο εγκέφαλός σας θα ψάχνει να βρει ιδέες για να το εκπληρώσετε.  Θ' αρχίσετε να αξιοποιείται ανθρώπους, ευκαιρίες, γεγονότα. Τα όνειρα μπορούν να μας εμπνέουν και μπορούν να μας αλλάζουν τη ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη. Το να κάνετε όνειρα είναι ανέξοδο και πιστέψτε με ψυχολογικά είναι πολύ ευεργετικό.





Βήμα 2: Καθορίστε στόχους που θα σας κρατούν σε εγρήγορση



Μακροπρόθεσμα, αυτό είναι το μέγιστο όφελος που θα λάβετε από το να συνεχίσετε να κάνετε όνειρα.  Δεν είναι τόσο πολύ οι εξωτερικές παγιδεύσεις της πραγματοποίησης του ονείρου (ένα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα εντυπωσιακό σπίτι), αλλά εσείς που αλλάζετε μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Δεδομένου ότι έχω δει πολλές φορές τα εξωτερικά σύμβολα της επιτυχίας, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι αυτά μπορούν όλα να χαθούν πολύ πολύ εύκολα. Ο φιλόσοφος Jim Rohn συμβουλεύει ότι "πρέπει να θέσετε έναν στόχο αρκετά μεγάλο ώστε να μέχρι να τον επιτύχετε να έχουν βελτιωθεί οι ικανότητες και οι δεξιότητές σας". ότι





Βήμα 3: Εξυπηρετήστε τους άλλους



Βοηθήστε τους άλλους και γιατό όχι συμπεριλάβετε στην εκπλήρωση των στόχων σας και άλλους ανθρώπους. Οι άνθρωποι θέλουν να είναι μέρος που συμβάλλει να γίνει μια διαφορά.







Βήμα 4: Καθορίστε τους σκοπούς και τους στόχους σας βασισμένους στα όνειρά σας



Μόλις είστε σαφείς για αυτό που θέλετε, πρέπει να μετατρέψετε κάθε στοιχείο σε μετρήσιμο στόχο. Μετρήσιμο σημαίνει σε πόσο διάστημα και σε ποια στιγμή, σημαίνει πόσο και όταν.



Βήμα 5: Κάνετε ένα αρχείο



Γράψτε τους στόχους σας σε ένα φύλλο χαρτί και διαβάστε τον κατάλογο στόχων σας κάθε ημέρα. Μερικοί στόχοι μπορούν να συνεπάγονται έναν κατάλογο πιο σύντομων στόχων.  Γράψτε κάτω τις απαντήσεις σας και λάβετε τα σχετικά μέτρα.

Τα πορτοκάλια και η Νίσυρος στο επίκεντρο του ρεπορτάζ γερμανικής εφημερίδας

Πολ Σεζάν, Νεκρή φύση με μήλα και πορτοκάλια

Ανταπόκριση από τη Γερμανία

Γράφει ο Σπύρος Μοσκόβου



«Περιοδεία στο γαλάζιο»: αυτόν τον τίτλο που προδιαγράφει και το περιεχόμενο επέλεξε η μεγάλη εφημερίδα του Μονάχου Süddeutsche Zeitung

στο ταξιδιωτικό της ένθετο αυτές τις μέρες για να προσελκύσει τον αναγνώστη σε μια κρουαζιέρα στα Δωδεκάνησα. Η οποία δεν γίνεται με κρουαζιερόπλοιο, αλλά με ιστιοφόρο, για την ακρίβεια με απομίμηση ιστιοφόρου που στην πραγματικότητα κινείται με μηχανή. Επιβαίνει μαζί με άλλους τουρίστες κι ένας δημοσιογράφος, εν είδει εκπροσώπου των αναγνωστών. Οι σταθμοί του ταξιδιού: Σύμη, Νίσυρος, Ρόδος. Λογής-λογής ομορφιές στα ελληνικά νησιά, πανευτυχείς οι ταξιδιώτες, πλέουν στα γαλάζια πελάγη του φωτός. Μια εικόνα και η πρόσληψή της μας ενδιαφέρει. Εκεί στη Νίσυρο, σ’ ένα καφενεδάκι ο δημοσιογράφος παρατηρεί τον καφετζή και γράφει: «Στο καφενείο απέναντι από την εκκλησία ο καφετζής φτιάχνει φυσικό χυμό πορτοκάλι. Και οι κινήσεις του καθώς στύβει τα φρούτα είναι τόσο αργές σαν να κινείται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το στρες και το άγχος, έννοιες άγνωστες. Το να τον παρακολουθείς καθώς στύβει πορτοκάλια είναι σαν να επιδίδεσαι στην περισυλλογή των βουδιστών.»



Ο νόμος της χρησιμοθηρίας…



Αυτά από τη γερμανική ή θα λέγαμε κεντροευρωπαϊκή ματιά. Τι είδε ακριβώς ο δημοσιογράφος στη Νίσυρο και τι περιγράφει; Συναντήθηκε στιγμιαία με τον άλλο χρόνο, τον παλιότερο, αυτόν που υφίσταται ακόμα στις νότιες παρυφές της Ευρώπης, αυτό τον χρόνο τον φυσικό που δεν υπόκειται στους νόμους της παραγωγικότητας και της χρησιμότητας και της χρησιμοθηρίας, τους νόμους της οικονομίας που στα χέρια τους ο άνθρωπος γίνεται νευρόσπαστο και ο χρόνος κηρύσσεται σπατάλη όταν δεν αποφέρει συγκεκριμένο αποτέλεσμα και σαφώς ευδιάκριτο κέρδος. Είναι ο χρόνος των παλιότερων κοινωνιών, των παλιότερων πολιτισμών της Μεσογείου που δεν άνθησαν λιγότερο από τον δικό μας, είναι ο χρόνος του σεργιανίσματος και του κυριακάτικου περίπατου, είναι ο χρόνος του αβίαστου παρατηρητή των φυσικών και των ανθρώπινων πραγμάτων, είναι ο χρόνος-κόκκος της χαράς που δεν αποφέρει άμεσο μετρήσιμο όφελος, αλλά κάνει τον άνθρωπο να συνάδει με τη φύση, με τον ρυθμό του κόσμου, να κοιμάται στην αγκαλιά του εν πλήρει εγρηγόρσει.



…και ο ανεπίκαιρος χρόνος 



Αυτόν τον χρόνο όμως δεν τον έχει ζήσει ο δημοσιογράφος, δεν τον ξέρει, δεν έχει καν διαβάσει γι’ αυτόν, δεν είναι προετοιμασμένος για μια τέτοια απρόσμενη συνάντηση. Και γι’ αυτό τον περιγράφει μέσω των γνωστών και οικείων. Τον περιγράφει σαν να είναι απλώς μια επιβράδυνση του κανονικού υποτίθεται, γοργού και αποτελεσματικού χρόνου της προηγμένης σημερινής κοινωνίας. Σαν τον αδηφάγο χρόνο της Αθήνας, του Παρισιού ή του Βερολίνου, αλλά στο ρελαντί, σαν ο καφετζής που στύβει πορτοκάλια στη Νίσυρο να είναι κάποιο απόκοσμο χρυσόψαρο στο ενυδρείο. Να λοιπόν που αυτός ο παλιός χρόνος, όσο κι αν συνταίριαζε την ανθρώπινη ψυχή με τον ρυθμό του κόσμου, δεν υπάρχει πια, παρά στις εσχατιές της Ευρώπης, σε κόγχες, σε χαλάσματα, σε μουσεία, σε ενυδρεία. Ο λαγαρός χρόνος, ο διαυγής, ο επιφανειακά μη προσοδοφόρος, ο χωρίς προσμίξεις, ο μη χρηστικός αλλά όχι άχρηστος, ο ανεπίκαιρος.



Πηγή: Deutche Welle

Δακρύων εγκώμιον (αφιερωμένο στην Ι.)

Γράφει ο Γκασμέντ Καπλάνι

Δημοσιογράφος



Μια πρόσφατη μελέτη, εκεί στις ΗΠΑ, αποκαλύπτει ότι κάθε γυναίκα περνάει κατά μέσον όρον 16 μήνες της ζωής της κλαίγοντας. Η έρευνα λέει ακόμη ότι τα δάκρυα των γυναικών βρέχουν κυρίως τα μαξιλάρια τη νύχτα και βοηθούν τις ίδιες να κρατούν την ψυχική τους υγεία, ακόμα και τη σωματική. Επίσης, ότι οι γυναίκες δεν ντρέπονται να κλαίνε δημόσια.

Ως άνδρας διαβάζω την είδηση με κάποια δόση ζήλειας. Εμάς τους άνδρες, μας μαθαίνουν από μικρή ηλικία να μισούμε τα δάκρυα. Να τα ταυτίζουμε με την αδυναμία και την κατάντια. Προσωπικά, καθώς μεγάλωσα σε ένα δικτατορικό καθεστώς και σε μια βαθύτατα συντηρητική κοινωνία, πήρα από μικρός μια μπόλικη δόση μίσους και απέχθειας προς τους άνδρες που κλαίνε. Θυμάμαι με πόση περιφρόνηση μεταχειρίζονταν τους άνδρες που εξέφραζαν την αδυναμία τους δημόσια. Όποιος άνδρας είχε κλάψει για κάποια γυναίκα, ήταν ξοφλημένος. Δεν ήταν πια άνδρας, αλλά «γυναικούλα». Τα δάκρυα επιτρέπονταν μόνο στα παιδάκια. Με το που το παιδί έπαιρνε τη μορφή του άνδρα, έπρεπε να κοπεί αυστηρά κάθε σχέση με τα δάκρυα. Όλοι οι φανατισμοί- θρησκοληψία, εθνικισμός, ρατσισμός- μισούν τα δάκρυα, αλλά είναι δακρύβρεχτοι. Οι εθνικιστές δακρύζουν, αλλά μόνο μπροστά στα κλέη του έθνους ή από χαρά μπροστά στα πτώματα των εχθρών. Ζούμε, έτσι κι αλλιώς, σε μια εποχή δακρύβρεχτη. Τα δάκρυα του αληθινού πόνου συνήθως δεν φαίνονται ποτέ. Επικρατούν τα δάκρυα του στημένου πόνου. Τα δάκρυα στις σαπουνόπερες. Ή τα δάκρυα των πολιτικών και των VΙΡ, πάντα σε απόλυτη συνεννόηση με τις τηλεοπτικές κάμερες. Εν πάση περιπτώσει...



Διάβασα αυτή την είδηση με τα μάτια μου βρεγμένα. Όχι από δάκρυα αληθινά. Βρεγμένα από τα τεχνητά δάκρυα, τα Τears Νaturale Free, που στάζω κάθε πρωί στο μάτι μου για να θεραπεύσω την ξηρότητα της ίριδας. Καμιά σχέση με τα δάκρυα της παιδικής ηλικίας που μας αποκάλυπταν την πίκρα της ανθρώπινης ύπαρξης, που μας έκαναν να νιώσουμε αυτό το κύμα που φράζει το λαρύγγι και μας εξαγνίζει μέσω του πόνου. Οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να παράγουν τέτοια δάκρυα. Δεν την χάνουν όταν χάνουν την παιδική τους ηλικία. Ίσως είναι ο αιώνιος δεσμός τους με αυτήν. Αν πιστέψουμε τον Φρόυντ, αυτό συμβαίνει επειδή οι γυναίκες έχουν μια τάση προς την υστερία. Ας είναι. Όμως, αυτή η ικανότητά τους να μη φοβούνται τα δάκρυα, τους επιτρέπει να κατέβουν στις καθαρτικές περιοχές του πόνου. Οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από καθρέφτες για να κλαίνε. Το κάνουν στο σκοτάδι και στο φως, στη μοναξιά και στην παρουσία των άλλων. Αν και στη σημερινή κοινωνία μαθαίνουν και αυτές ότι πρέπει να είναι σκληρές. Ότι πρέπει να προσέχουν, να μην τους προδώσει η γυναικεία τους φύση. Μια κοινωνία που δεν ξέρει να κλαίει αληθινά, δεν ξέρει ούτε να γελάει αληθινά. Είναι μια κοινωνία μουδιασμένη. Μια κοινωνία όχι δακρυσμένη, αλλά δακρύβρεχτη. Που δεν γελάει αλλά καγχάζει. Μια κοινωνία που δεν ξέρει να εκτονωθεί αλλά εκρήγνυται. Δάκρυα γυναικών, λοιπόν. Αυτά που σε εμάς τους άνδρες μαθαίνουν να μισούμε ή να απολαμβάνουμε ως λάφυρα κατάκτησης. Μέχρι που έρχεται μια στιγμή, που η αβάσταχτη ελαφρότητα της απουσίας της πέφτει πάνω σου. Και σου φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια. Νιώθεις ξανά αυτό το υγρό, καυτό κύμα να ανεβαίνει από τα σπλάγχνα σου και να σου φράζει το λαρύγγι, όπως τότε που ήσουν παιδί. Και είναι τότε που νιώθεις τόσο αδύναμος και ευάλωτος. Τόσο γυμνός. Τόσο ο εαυτός σου, ο αληθινός...

Γιατί ο πρωθυπουργός ζήτησε νωπή λαϊκή εντολή

Άρθρο του Γιάννη Τραγάκη

Γενικού Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. & υποψήφιου βουλευτή Β’ Πειραιά

αποκλειστικά στο ηλεκτρονικό περιοδικό INTERCITYNEWS



Χωρίς αμφιβολία, η απόφαση του Πρωθυπουργού

να προκηρύξει πρόωρες εκλογές ήταν μια δύσκολη, αλλά γενναία πολιτική απόφαση. Για ακόμα μια φορά, ο Πρωθυπουργός έθεσε το συμφέρον του τόπου, πέρα και πάνω από το κομματικό ή το προσωπικό του όφελος. Είναι γεγονός, ότι θα μπορούσε να παρατείνει την πρωθυπουργία του για έξι, επιπλέον, μήνες. Παρόλα αυτά, και σε αντίθεση με το δυσμενές δημοσκοπικό κλίμα για την Ν.Δ., δεν το έπραξε. Απέδειξε, ότι δεν είναι προσκολλημένος στην καρέκλα της εξουσίας. Με βαθειά συναίσθηση ευθύνης τόλμησε και πήρε την πρωτοβουλία να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, έχοντας πλήρη επίγνωση των δυσκολιών. Με αυτή την καταλυτική κίνηση, έστειλε το δικό του μήνυμα στην ελληνική κοινωνία. Έβαλε τέλος στο νοσηρό κλίμα που είχε δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα. Ο Πρωθυπουργός, δεν μπορούσε να αφήσει τη χώρα και την οικονομία να σύρεται σε μια πεντάμηνη προεκλογική αδράνεια. Ήταν μια πράξη ευθύνης, από ένα υπεύθυνο πολιτικό ηγέτη.

Ο Πρωθυπουργός, τόσο στο διάγγελμα του προς τον ελληνικό λαό, όσο και από το βήμα της ΔΕΘ, εξήγησε με σαφήνεια τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ, δια του αρχηγού του, αποφάσισε να οδηγήσει, ούτως ή άλλως, τη χώρα σε εκλογές σε έξι μήνες - με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας - και να την βυθίσει σε μια παρατεταμένη, παραλυτική, προεκλογική περίοδο, η απόφαση του Πρωθυπουργού ήταν μονόδρομος. Σκιαγράφησε με ακρίβεια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία, λόγω της τεράστιας διεθνούς οικονομικής κρίσης, έθεσε με σαφήνεια τις προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τα επόμενα δύο χρόνια και οριοθέτησε, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, τις τρεις μεγάλες προτεραιότητες στις οποίες οφείλουμε να ανταποκριθούμε: το νοικοκύρεμα του κράτους και των δημοσίων δαπανών, τον πόλεμο κατά της φοροδιαφυγής και την υλοποίηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι καθοριστικό για το μέλλον της πατρίδας μας, τόσο στο σκέλος της οικονομίας, όσο και στα εθνικά μας θέματα. Οι περιστάσεις απαιτούν ήπιο κλίμα και ομαλό πολιτικό περιβάλλον. Το συμφέρον της χώρας επιβάλλει το ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου.

Iδιαίτερα, μάλιστα, όταν απέναντι μας έχουμε μια ακραία ανεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση, που λέει όχι σε όλα. Που αρνείται να επιδείξει έστω και τη ελάχιστη συναίνεση ή συνεννόηση στα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος. Μια αντιπολίτευση, η οποία με πρωτοφανή μικροπολιτική σκοπιμότητα και ανευθυνότητα είχε θέσει ως στόχο να κρατήσει τη χώρα δέσμια μιας μακράς και έντονης προεκλογικής περιόδου. Με αυτά τα δεδομένα, ο Πρωθυπουργός δεν είχε άλλη επιλογή από το να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία.

Οι ελληνίδες και οι έλληνες θα αποφασίσουν ποιόν θέλουν για Πρωθυπουργό. Θα επιλέξουν, ποιος είναι εκείνος ο ηγέτης που μπορεί να βγάλει τη χώρα από τη κρίση, με ασφάλεια και σιγουριά. Εμείς μιλάμε με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό. Δεν ωραιοποιούμε καταστάσεις, δεν εξωραΐζουμε τις δυσκολίες. Οι θέσεις μας είναι σαφείς και ξεκάθαρες. Ζητάμε νωπή λαϊκή εντολή, ώστε να υλοποιήσουμε, απρόσκοπτα, τις διαρθρωτικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος. Έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στη κρίση των πολιτών. Επενδύουμε στην ωριμότητα τους. Δίνουμε τη μεγάλη εκλογική μάχη με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα. Με την ελπίδα, αλλά και την βαθειά πεποίθηση ότι θα την κερδίσουμε.

Υπηρεσίες στους αυτοκινητόδρομους

Του Χαράλαμπου Θεοπέμπτου

Επιτρόπου Περιβάλλοντος της Κύπρου

Η Κύπρος είναι από τους λίγους χώρους στην Ευρώπη

όπου ένας ταξιδιώτης δε θα βρει χώρους ξεκούρασης και υπηρεσίες στους αυτοκινητόδρομους αλλά αναγκάζεται να δοκιμάσει την τύχη του στα κέντρα αναψυχής και εστιατόρια της περιοχής. Το Κράτος παράλληλα κατευθύνει τους αυτοκινητιστές με τη σήμανση στους αυτοκινητόδρομους σε ιδιωτικές εγκαταστάσεις.Φυσικά τα κέντρα αναψυχής και εστιατόρια που βρίσκονται κοντά σε αυτοκινητόδρομους δεν έχουν καμιά υποχρέωση να προσφέρουν τέτοιες υπηρεσίες σε οποιονδήποτε περαστικό παρά μόνο στους πελάτες τους. Ένας τουρίστας για παράδειγμα που ενοικιάζει αυτοκίνητο για να γνωρίσει την Κύπρο όχι μόνο δεν έχει επιλογές για ξεκούραση ή χρήση αποχωρητηρίου αλλά θα ξαφνιαστεί από το γεγονός ότι η σήμανση στο δρόμο τον στέλνει σε ιδιωτικούς χώρους εντελώς άσχετους με αυτούς που συνηθίζονται στην Ευρώπη.Παράλληλα τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι επαγγελματίες οδηγοί, οι διανομείς και όσοι χρησιμοποιούν τους δρόμους καθημερινά. Σαν αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης έχουμε πολλά σκουπίδια στους αυτοκινητόδρομους, ταλαιπωρία των οδηγών και ιδιαίτερα των ξένων περιηγητών. Στο εξωτερικό οι σταθμοί εξυπηρέτησης στους αυτοκινητόδρομους προσφέρουν ένα μίγμα από υπηρεσίες ανάλογα με το σταθμό, το μέγεθος και την τοποθεσία του, όπως φαγητό, χώρο ξεκούρασης, καύσιμα, χώρο για πικ νικ, χώρο για διανυκτέρευση καραβανιών, διάφορα καταστήματα, μηχανικό αυτοκινήτων και πολλές άλλες υπηρεσίες που είναι σχεδιασμένες να εξυπηρετούν τους ταξιδιώτες. Στην Κύπρο θα μπορούσαμε να προσφέρουμε έστω και τις πιο απλές διευκολύνσεις σε επιλεγμένα σημεία εξόδου-εισόδου των αυτοκινητοδρόμων στην Κύπρο.Οι χώροι αυτοί θα πρέπει να προσφέρουν χώρο ξεκούρασης όπως αυτούς του Τμήματος Δασών, αποχωρητήρια, αναψυκτήριο ή ακόμη και εστιατόριο και αν είναι δυνατό και ένα από τους νέους σταθμούς αυτοεξυπηρέτησης καυσίμων που σχεδιάζει να εισάξει στους αυτοκινητόδρομους το Υπουργείο Εμπορίου. Έφτασε νομίζω και η εποχή τέτοιες υπηρεσίες να σχεδιάζονται μαζί με τον αυτοκινητόδρομο, ιδιαίτερα όπου μπορεί να συνδυαστούν εύκολα με ολοκληρωμένα πρατήρια βενζίνης ή και ακόμη στάθμευση υπηρεσιών άμεσης εξυπηρέτησης βλαβών και μια σειρά από άλλες υπηρεσίες ανάλογα με την περιοχή.Το εισόδημα από τέτοιους σταθμούς ή ακόμη και η διαχείριση τους θα μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να προσφέρεται σε ορισμένες κοινότητες που η διάβαση του αυτοκινητόδρομου τους έχει δημιουργήσει πρόβλημα.Και φυσικά σε αυτού του τύπου τα εστιατόρια η προσφορά παραδοσιακού τύπου κυπριακά φαγητά (όχι ταβέρνα) πρέπει να είναι υποχρεωτική.